ಯುದ್ಧದ ಹೊರೆ

ಇವತ್ತು ನಾನು "ಸೇವಿಂಗ್ ಪ್ರೈವೇಟ್ ರ್ಯನ್ (Saving private ryan)" ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅದು ಯುದ್ದದ ಒಂದು ತುಣುಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ತನ್ನ ೩ ಜನ ಸಹೋದರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ..ಆದ ಕಾರಣ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅದು ಹೇಗೋ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನಾದರೂ ಈ ಯುದ್ಹವೆಂಬ ಮರಣದ ಬಲೆಯಿಂದ ದೂರ ತೆಗೆಯಲು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ..ಇದರ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಅವರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಡಿಸ್ಕವರಿ ಚನ್ನೆಲ್ಲನಲ್ಲಿ ನಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಿಯಮದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೋ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.ಅದು ಹೇಗೆ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಆನೆಗಳು ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಆ ಸ್ಯಾಂಡ್ ಸ್ಟಾರ್ಮನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು , ಮತ್ತೆ ಆ ಪೆನಗ್ವಿನ್ನಗಳು ೫ ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ನಿಂತು ಚಳಿಯನ್ನ ತಾಲಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆ. ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು.."ನಮ್ಮ ಯುದ್ಧದ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ನಾವು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ನಿಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಅವಘಡಗಳಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬಹುದು.ಅದನ್ನು ನಾವು ಯಾವುದೊ ಒಂದು ಸೇಡಿಗಾಗಿ ಮೂರ್ಖ ವಿಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿ ಎಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಳಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಈ ಮಿಲಿಟರಿಯವರ ಕೆಲಸ ಬರೀ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಇರಬಹುದೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ತಂಪನೆರೆದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಸಿವಿಕ್ಸ್ ಪಾಠ..ಈ ಸೈನ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತೋರಿದಾಗ, ನಿಸರ್ಗದ ಆಟಾಟೋಪಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು..ಈಗಲೂ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಸೈನಿಕನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ ಆಯಾ ಅಂಥ ಒಂದು ಬಟಾಲ್ಲಿಯನ್ನವನಾಗಿರಲಿ ದೇವರೇ..ಆದರೆ ಆ ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರದಿರಲಿ ಎಂಬುದು..ಅದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಜೀವನ? ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕಾಪಿಟ್ಟು ಈ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ತೆರಲು ಹೊರಡಬೇಕು.. ನಮಗೆ ಈ ನಿಸರ್ಗವಿತ್ತ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಸಾಲವೇ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ ಈ ಯುದ್ಧಗಳು? ಎಷ್ಟೋ ಜನರನ್ನು ಬಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಅದು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಇರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ..ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಹಮ್ಮಿನ ಕೋಟೆಯಿಂದ ಈಚೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಮಾನವತೆಯನ್ನು ಮೆರೆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಎಂಥ ಸುಂದರವಾದೀತು?