ಗೆಳೆತನದ ಸುವಿಶಾಲ ಆಲದಡಿ......

ನನಗೇಕೋ ಈ ಗೆಳೆತನದ ಹುಚ್ಚು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅತೀಎನಿಸುವಷ್ಟೇ.ಆಗಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಅವರ ಗೆಳೆತನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಏನು ಬೇಕೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೋರಿಸಿ/ಕೊಟ್ಟು ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ಕರೆದು ಅಮ್ಮನ ಕೈಯಿಂದ ತಿಂಡಿ ಕೊಡಿಸಿ ಅವರ ಗೆಳೆತನಕ್ಕಾಗಿ ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.ಮನೆಯಲ್ಲಂತೂ ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ ಇದ್ದರು..ಅಪ್ಪ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲುಗೆಯಿಂದಲೇ ಬೆಳೆಸಿದರೂ ಈ ಗೆಳತನದ ಚದುರಂಗ ಬಲಕ್ಕೆ ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಟಿಯೇ? ಯಾರ ಜೊತೆಗೋ ಜಗಳ ಆದಾಗ ನನ್ನ ಪರವಹಿಸಲು ಅವರೇ ಬೇಕಿತ್ತು.ಆಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಆದಾಗ ನನ್ನ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿಸ್ಥರು ಇರಬೇಕಿತ್ತು.ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿ ನದಿ ,ಕೆರೆ, ಬಯಲು, ಕಾಡಿನಂತಿರುವ, ಗಿಡಗಳಿರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇವರೇ ಬೇಕಿತ್ತು.ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಗಳಿಗೆ, ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯೂ ಇವರದೇ ಬೇಕಿತ್ತು..ಇಂತು ಸಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರನ್ನು ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತ ತಿರುಗಿದೇನೆ ಹೊರತು ನಾನು ನಿಜವಾದ ಗೆಳಥಿಯಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತೆಂದು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುವ ಜನರೆಷ್ಟು? ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಇಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೇಜಾರು ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹುಚು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಂತ ನನಗೆ ಉಳಿದಿರುವ ೧-೨ ಜನರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುವದು ನನ್ನ ದುಸ್ವಾರ್ಥ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವರಿಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಏನಾಗಬೇಕಿದೆ?ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಯಾಕೆ ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಕು?ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಜೀವನ ಭಾರ ಆಗಿದೆ .ಅವರಿಗಿರುವ ಕರ್ತವ್ಯದ ಭಾರ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೂ ಅವರು ಮಾತಾಡದೆ ಉಳಿದಾಗ ಆಗುವ ಈ ಅಸಹನೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಯಾತನೆ ನೀಡುತ್ತೆ. ಎಂದು ನಾನು ಇಂಥದೆಲ್ಲ ಮೋಹದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುವೇನೋ?ಅಂಥ ದೃಢ ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಹದವಾಗುವದೋ???